©.::eYeA30a::.©

بلغان

در میان مزرعه های طلایی گندم

مترسکی با لبهایی خندان ایستاده است

لباسش نه وصله دار است و نه مغزش پوشالی

مترسک خائن با کلاغ ها طرح دوستی ریخته است

خوشه های طلایی گندم در آتش دو رویی نگهبان خویش می سوزند

فصل دروی گندم ها و حاصلش نانی که به سفره من و تو می آید

تکه نانی خشک در دست کودکی بی پرواست

کودک درد گندم ها را می فهمد

مترسک را به دار می آویزد

صدای نحس کلاغها به گوش می رسد

کلاغ ها به سوی مزرعه ای دیگر می روند و بر سادگی مترسک قاه قاه می خندند

اینگ خوشه های گندم با پرچم سفیدی که نماد صلح است

طلایی تر به چشم می آیند

فصل دروی گندم ها و تکه نانی که طعم آزادی می دهد

+ نوشته شده در سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 1:3 توسط eye |

تاک غم

شبی رفتم به کوی می فروشی ... بدیدم پیر رند باده نوشی

که دست از باده و ساغر کشیده ... قلم یکسر بر آن دفتر کشیده

بدو گفتم که ای پیر خردمند .... بگو پاسخ مرا بر پرسشی چند

چرا در شهر ما شادی نباشد ... به سرها شور آزادی نباشد

غم آرد سوی ساحل موج آبش .... ندارد نشئه مستی شرابش

نباشد در خم میخانه جوشی ... نه در دلهای میخواران خروشی

قدحها گرچه لبریز از شراب است ... ولی در کامها مانند آب است

شراب ناب در میخانه ای نیست ... می گلرنگ در پیمانه ای نیست

رخ میخورگان شهر زرد است ... همه دلها پر از اندوه و درد است

همه می خورده اند اما خمارند ... نشاط و نشئه مستی ندارند

بگو ای پیر روشن دل جوابم ... که زین مشکل بسی در اضطرابم

نگاهم کرد و از دل برکشید آه ... زبان بگشاد و گفت آن پیر آگاه

در آن شهری که دهقان است غمناک .... به تاکستان به حسرت پرورد تاک

اگر زان تاک انگوری برآید ... شرابش کی غم از دلها زدای

+ نوشته شده در سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 1:0 توسط eye |